Türkiye'ye Giriş 101

Türkiye’ye Giriş 101

Orkun Elmacıgil

atatürk samsuna çıkar, biz üsküdara ineriz,

kargaşanın ortasına, doğusuna demokrasilerin,

bir düğünü basarlar ve soykırım başlar,

orta doğuya ineriz, bayraklar da yarıya,

şeker kıtlayıp kahvelerde, savaşları izleriz

türkiye’ye girilir gürültüyle derslerde,

çocuklar haritalarda, onu parmaklarıyla kavrar,

bir baba evine girer ve yorgunluk ardı sıra,

tam o anda televizyonda reis’i cumhur alkışlar.

türkiye’ye girerken ayakkabılar çıkarılır,

insanlara güvenilir ve son otobüs saatlerine,

sınırlarda cihad var , suriye’den kaçarlar,

varsın mültecilerin evi olsun kaldırımlar

varsın hep böyle üzgün, hep savaş, akılda yâr

kanunlarının önünde herkes eşittir türkiye,

kaparsın önümüzden şefkatle uçurumları,

tam düşerken yakalıyorsun cemreyi ellerinle

sonra denizlerin çakıltaşı gözleri şehitlerin

memlekete yaz gelir , bereket tarlalara

sakinleşen kalabalığın, komşulaşan düşmanlar

bir sis çöküyor boynundan omuzlarına türkiye,

sevdiğimi taşıyorsun ne de olsa, dikkat et.

( Aralık 2016, İtibar )

Kanda Dolaşan

KANDA DOLAŞAN

Orkun Elmacıgil

1.

Şimdi ben buraya hiç durmadan mağlup kor saçılıyormuşum hissi

Yenilgim kırmızı ve tümorlarımda bir urun yaza değin sızısı bol

şimdi beni hatırlayışında kırık renkler saklandı bir monet yok,

zenciler, elmas hırsızları, beynelminel beşeriyet tarihi geldi

geldi ve bir salgın hastalığa dayandı.

aniden kapanan bilgisayar asrı anlamama engel

ve zihnim memleket çeperlerine kelepçeli

sonra o büyük bela  sensizlik türkçenin bozulmadığı tek yer

ikimizin arası  ikimizin bir arasının olması ikimizin arasını sarılarak yok etmemiz

ikimizin arasında görülmeyen bağ görünen ellerin

ikimizin arasında duygu-yoğun türküler

martıların çektiği vapurlar

üçüncü dünya ülkelerinin ıslah edilemez az gelişmişliği

seven tarafım  yani dört bir yan seni

infilak  ve söz patladı , o hakikatin yara almamış tek yanı

seni sevmemden kurtulursa kurtulur dünya gayrısı yalan

gayrısı yalın senden başka çalan ziller gelen mektup titreyen telefon

neşeye tutkuyla bağlanmasa da neşe kendisinin tetiği olmuş bir kadın

yüzüyle bir şehre anlam veren ve bana isa hiç ölmedi diyen bir kadın

2.

dünyanın üstünde kara bulutlar dolaşan bir sabaha uyandım

görsün artık düveli muazzama bana sevmeyi öğreten

kopan savaşlarda da tarafıma işaret

doğacak ve geceleyin uykusuzlukların anlamı sınırlarımızın ağrıması

bir diş çürüğü gibi içimizde siyaset

halbuki şimdi kafamı gömmeliyim ayaklarının bastığı toprağa

rüzgardaki bu uğursuz uğultu

bana henüz ismi öğretilmemiş eşyalar

herkesin göz bebeklerinde bir yaslı anlam

hangi kelime şimdi ağlamaya tercüman

sezgimle kavradım aklımla yürüttüm bu yolu

bir seçim yapmalı: aşağıya mı yukarıya mı iman

sıkıştı okul kitaplarına damarlarımdaki kanda dolaşan asalet

neydi ağlatmadı beni en acıklı yerinde filmin

neyi kuşandım yaylalardan şehirlere varana dek

sana hediyem bu çağdan aldığım cevher

beni  sınırlar ve kanıtlanmış teorilerden odama sakladı

gel beni kazı bu geniş anlamlardan ikimizin çanağına

kopmam gerek patlamam sen duy senin olduğun şehirler

Dünya Tarihi - I

Dünya Tarihi - I

Orkun Elmacıgil

- Batı

mağaramdan büyük bir anlatıya çıktım,

kırdım ormanları, cadılardan masal, şeytandan kilise devşirdim

coğrafyamın kıyısında uzun uzun senin çöküşünü bekledim

kandırmak için bütün cenahları, süslendim:

bir makinenin buhru ve bir kadının iç gıdıklayan kokusu

opera mesela, aşk hani isyankar bir kuştu

ve pahalı fahişelerin aşıklarını reddinden duyduğunuz kuşku

estetiğimi doğurdu.

hem eşyayı yoğurdum, hem de çarklar arasında ademoğlunu

madenlere çocukları doldurdum,

meclislere ise savunacakları, madene çocukların doluşunu

dondurdum zamanı ve erdemi aldım ulaşamayacağınız bir yere koydum

erdem: iyi olanın kötü olmaktan duyduğu korku

erdem: kötü olanın iyi olana tutkusu

erdem: bir idamlığın cezasının batan bir gemide infaz oluşu

korku ve titreme:

İbrahim’den bana kalan

avucunda çocuğunun sıcaklığı değil

sol elindeki bıçağın soğuğu.

-Doğu

bıçağı unuttum uzunca bir süre

avucumda sıcağı duydum.

öptüm de o sıcağı başıma koydum,

odama astım, uzun uzun sakladım

unuttum.

doğdum, büyüdüm,

sonra da öleceğim söylendi soldan sağa akan yazılarda

ben dünyanın akışına avucumda sakladığım sıcaklıkla

bir yüktüm. bir yüktüm kurutuldum. vuruldum.

coğrafyamın kıyısında uzun uzun durmanı bekledim.

kurtuldum bana sardığın süslerimden:

çölde bir prensin altın kından kılıcını tükürdüm

kadınımın gözüne gözlerinin değişinden utandım

kendimi ustası olmadığım duvarlara vurdum.

senin beni vurduğun yerden doğmuştum.

ismi dahi edilmeyen iyilikten

nefes alıp verişimiz gibi tüm işlermize sinen erdem,

erdem: düşerken tutunduğun bir ihtiyar elin huşuğu.

erdem: sakladığın iyiliğin gizlendikçe çoğalan çoşkusu

erdem: bir harabenin defineye malik oluşu

( İtibar, 2017 )

Hû

Hû

Orkun Elmacıgil

en başında durduğum yere geri döndüğümde

bağdat pazarındaki sepette bir yumurta eksikti,

hava aynı, yazı aynı, ellerim  hep yüzüm aynı,

bir yumurta eksikti.

indiğim uçurum tutuna tutuna taşlarına,

diğer uçurumun dibinden  çıkmak içindi,

tek yumurta mı eksikti, bir de seni anlattım:

yağmura ve ruhunun rüzgarına, soluğa:

aşktır bütün yaşamın mülkiyeti.

başım döndü bu etten olma inattan,

aştım yasağın sınırlarını şimdi benden olsa olsa

kendine zulüm eden bir zorba.

kalbim şüpheci bir aklın inanmadığı yortusu,

dünya tarihi geldi, geldi ve seni gördüğüm anda durdu.

kalem aynı, hata aynı, bakışım hep gözlerim aynı

bir tek yumurta eksik, birkaç mısra fazla:

“kollarında kumlu bir zamanın sözleri
senin yanına uzanır hep güneşin gündüzleri
uzak ormanların düşleriyle kararmış
gözlerin davet ediyor göğe geceleri.

ışıkları söndür büyüt karanlıkta açan çiçeği,
çoğal bir orman gibi tüm sularım ısınsın
orada bir resimsin artık her kuyuya inen sen
bir oyun icat ettin talihini özleyen”

(İtibar, 2017 )

Devam Ediyoruz

Devam Ediyoruz

arkamda üzüntüme dair belli bir delil bırakmadım,
çözmüyorum da bu çağı artık,
çözmüyorum dursun düğüm düğüm çağ,
toparlamıyorum da dağılsın,
kalsın kimin üstüne kalacaksa

ben nasılsa onu yakalıyorum kendime bakınca,
balkonu daha gövdesinden ayrılmamış,
boşlukta öylece bizi bekleyen,
henüz kurulmamış bir evi,
bir ev ki, düşün, yüzüme çarpar yüzün sürekli,
bir ev ki, düşün, faturalar bile ödenir aşkla

eskidendi,
taşı sıksam, şiiri akıyordu sanki,
uyanıyordum, tüm türkiye yüzünü yıkıyordu,
patrona diyordum içimden, zalime içimden,
hayır hayır, insan tek sevdiğine konuşmalıdır içinden,
en içinden.

giydim sıkıntı denilen o yakışıksız ama verimli gömleği,
biliyorum sever herkes buralarda vapura yetişmeyi,
hiç dilenci görmeden eve dönmek iyidir,
iyidir bir şiiri yüzüne söyler gibi bitirmek:
sen bu ağrımı şimdi al, al sende devam etsin

Orkun Elmacıgil

İtibar 31. Sayı
Nisan 2014