Dünya Tarihi - I

Dünya Tarihi - I

Orkun Elmacıgil

- Batı

mağaramdan büyük bir anlatıya çıktım,

kırdım ormanları, cadılardan masal, şeytandan kilise devşirdim

coğrafyamın kıyısında uzun uzun senin çöküşünü bekledim

kandırmak için bütün cenahları, süslendim:

bir makinenin buhru ve bir kadının iç gıdıklayan kokusu

opera mesela, aşk hani isyankar bir kuştu

ve pahalı fahişelerin aşıklarını reddinden duyduğunuz kuşku

estetiğimi doğurdu.

hem eşyayı yoğurdum, hem de çarklar arasında ademoğlunu

madenlere çocukları doldurdum,

meclislere ise savunacakları, madene çocukların doluşunu

dondurdum zamanı ve erdemi aldım ulaşamayacağınız bir yere koydum

erdem: iyi olanın kötü olmaktan duyduğu korku

erdem: kötü olanın iyi olana tutkusu

erdem: bir idamlığın cezasının batan bir gemide infaz oluşu

korku ve titreme:

İbrahim’den bana kalan

avucunda çocuğunun sıcaklığı değil

sol elindeki bıçağın soğuğu.

-Doğu

bıçağı unuttum uzunca bir süre

avucumda sıcağı duydum.

öptüm de o sıcağı başıma koydum,

odama astım, uzun uzun sakladım

unuttum.

doğdum, büyüdüm,

sonra da öleceğim söylendi soldan sağa akan yazılarda

ben dünyanın akışına avucumda sakladığım sıcaklıkla

bir yüktüm. bir yüktüm kurutuldum. vuruldum.

coğrafyamın kıyısında uzun uzun durmanı bekledim.

kurtuldum bana sardığın süslerimden:

çölde bir prensin altın kından kılıcını tükürdüm

kadınımın gözüne gözlerinin değişinden utandım

kendimi ustası olmadığım duvarlara vurdum.

senin beni vurduğun yerden doğmuştum.

ismi dahi edilmeyen iyilikten

nefes alıp verişimiz gibi tüm işlermize sinen erdem,

erdem: düşerken tutunduğun bir ihtiyar elin huşuğu.

erdem: sakladığın iyiliğin gizlendikçe çoğalan çoşkusu

erdem: bir harabenin defineye malik oluşu

( İtibar, 2017 )